De nieuwe taal van Pinksteren

De nieuwe taal van Pinksteren
Column door Marco Visser

‘Het geloof leert mij: Heb je naaste lief als jezelf. Heb je naaste lief, maar niet alleen de naaste die op je lijkt. Vooral die níet op jou lijkt. Die er anders uitziet, of die anders stemt dan jij… Ik ben het zat om tegen mijn naaste te worden opgezet, om te horen dat ik mijn naaste moet haten.’

Zo zei James Talarico het een tijdje geleden in een toespraak: een jonge Amerikaanse politicus, die campagne voert met een heel ander geluid. In al zijn speeches en interviews praat hij veel over het geloof in Jezus, om dat te verbinden met zijn gedachten over de samenleving. Op een manier die hier in Nederland niet zou kunnen, het ligt er voor ons gauw te dik bovenop. Maar toch, het raakt een snaar. En het is in ieder geval heel anders dan de zogenaamd-christelijke machtpraat die je nu ook veel hoort, niet in de laatste plaats vanuit het Witte Huis zelf. Het gaat bij Talarico ineens over nederigheid. Over solidariteit met de kwetsbaren. En over liefde dus, voor de naaste, en wel vooral die naaste die niet op jouzelf lijkt…

Wij hebben een nieuwe taal nodig.

De taal die ons omringt, is… ja van alles en nog wat natuurlijk. Maar aan de ene kant, denk ik (om het met de Prediker te zeggen) lucht en leegte. Van talkshows tot sociale media… er wordt de hele tijd ontzettend gecommuniceerd. Maar wát? Gaat dat ergens over? Terwijl er aan de andere kant juist enorm harde taal rondgaat. Het roepen, het schreeuwen. ‘Wij zijn Nederland!’ (roepen mannen met zwarte maskers met doodshoofden erop…) Haat- en vijandtaal.

Woorden als holle lege praat. Of geschreeuw, woorden van steen. Maar van allebei kunnen we niet leven. We hebben een nieuwe taal nodig. Woorden die ons een richting wijzen. Waarin je kunt wonen.

Daarover gaat  Pinksteren: de gave van een nieuw spreken. Taal die begeesterd is. Dat er een wind opsteekt, die alles overhoop blaast. Dat er een vuur aangaat, dat schoonbrandt, zuivert, verwarmt. Dat er een Geestkracht over mensen vaardig wordt, die ons nieuwe taal in de mond legt.

Kan het, zal het? Dat wij woorden zeggen die iets vertalen van bevrijding, recht en rede? En dat wij die woorden ook doen? Dat is de hoop die Pinksteren ons aan het hart legt.

 
terug