Pasen en de tijden waarin wij leven

Pasen en de tijden waarin wij leven
Column door Marco Visser

De afgelopen weken zijn we in de zondagse diensten door het hele lijdensverhaal van Jezus heen gegaan; in de diensten van Witte Donderdag tot Pasen doen we dat nogmaals. Als je daar zo de tijd voor neemt, valt des te meer op hoe vreemd het allemaal is. Hoe anders. Hoe haaks dit verhaal staat op onze wereld. Over een mens gaat het, die met geweld gevangengenomen wordt, maar zelf alleen maar met open handen staat. Die zijn leerlingen zegt het zwaard te laten vallen. Die zich niet afkeert van hen die zich van hem afkeren. Die zijn beschuldigers en bespotters vrijpleit. ‘Vergeef het ze, ze weten niet wat ze doen.’

Het is zo vreemd, zo anders dan de wereld waarin wij leven (dat is, de wereld die wij zijn). Het zijn barre, verwarrende tijden. Het geweld grijpt om zich heen. De oorlog tegen Iran, die volgens de Trump-regering geen oorlog mag heten, maar het natuurlijk wel is, zet de wereld in brand, terwijl elders het verdrijven en doden van Palestijnen haast ongemerkt doorgaat. En intussen worden leugens als waarheid gepresenteerd en andersom. Dit alles begeleid door allerhande gebeden en vroomheid. In de maandelijkse gebedsdienst in het Pentagon betrad de Amerikaanse minister van oorlog het podium met een gebed tot God Almighty om ‘overwhelming violence against your enemies’. Hij bedoelde ‘ónze vijanden’, want dat is natuurlijk hetzelfde. ‘Deus vult’, ‘God wil het’, staat er op zijn arm getatoeëerd.

God?

Als ik dat hoor, haak ik af. Kom mij niet aan met God. Zo is dat woord alleen maar een vloek, een schande. Ik heb geen antwoord. En misschien ís er wel geen antwoord. Ik weet alleen dit ene. Dit verhaal dat zo totaal anders is. Verhaal van een man die van God en de mensen verlaten, toch op het laatst nog een Psalm in de mond neemt. En die zo, met die oude woorden, tegen de klippen op, blijft hopen op een Naam, die Bevrijdergod waarvan ze zeggen dat die – hij wel – het geschonden mensenbestaan ziet. Het staat als een stil verzet tegen het wereldgebeuren.

Maar het stil verzet wordt een luid protest. Pasen zingt: deze mens opgestaan tegen de dood. Het verhaal van Pasen is dat hij in de wereld waarin wij leven opstaat en spreekt. Wat betekent dat wel niet? Zoiets: dat die vreemd-nieuwe menselijkheid die hij belichaamt, doorgang vindt. Dat geweld en macht worden onttroond en de machtelozen worden opgetild. Dat tegen alles in de hoop geboren wordt.


(Afbeelding: Pablo Picasso, Christus portret, lithografie 1959)

 
terug